dag 1826: 5 jaar samen

Deze diashow vereist JavaScript.

Sinds 15 Maart 2013 zijn we samen, jij en ik, ik koester jou, jij houdt mij in leven….

11u20 het moment van posten, de tijd dat ik het seintje kreeg om me klaar te maken, klaar te maken om naar de OK te gaan, want daar zou ik  jou gaan krijgen… #3 dus
Dat is op de kop af dus 1826 dagen.
(43824 uur, 2629440 minuten of 157766400 seconden )

een mooie mijlpaal al zeg ik het zelf, noem het wel eens geleende of extra tijd

heb hem 1x gemaakt, en nu 1x gerepareerd

Dit is een uitspraak van mn ouwe heer, op de dag van zijn pensioenfeestje, was voor mij de eerste keer dat het echt tot me binnendrong, zonder hem was ik er toen niet maar nu dus nog steeds.

Eigenlijk best wel gek, maar we staan niet stil bij wat er is geweest, we denken er aan, slaan het op en gaan door, we vieren het leven, we vieren Nieuwe Nierdag 2018

Ik liep een paar maanden terug in het Erasmus MC, voor mn periodieke controles.
Wilde ik bloed gaan prikken, was ik mijn patientenpas vergeten, dus ff snel naar de ingang om een nieuwe pas te laten maken.
zegt die dame “zullen we er ook een nieuwe foto op doen meneer? want u ziet er heel anders uit, als ik u zo vergelijk”
Ik heb daar netjes voor bedankt maar ook uitgelegd waarom ik dit niet wilde.
deze foto is gemaakt op 14 maart 2013, de dag van mn opname in het EMC, toen ik grijs grauw en knetterziek was, een van de weinig tastbare dingen aan die waardeloze tijd.
die pas met die foto zit (bijna) altijd in mijn portemonnee, gewoon als reminder.
Een reminder van waar ik vandaan kwam, waar ik stond en wat we in de afgelopen jaren toch bereikt hebben met elkaar.

Hulp
Want ja dit doe je echt niet allemaal alleen, dat trek je natuurlijk niet, bewijs is geleverd dat goed 2 jaar geleden opeens het niet meer op een rijtje kreeg, dat er dingen gebeurde tijdens werk wat niet hoorde te gebeuren, tja dan kan je je kop in het zand steken (ben ik erg goed in hoor) maar je kan ook kijken waar kan ik hulp krijgen.

Hulp van je naasten, hulp van anderen… maar wel hulp wat ik nodig had.
Het putje waar ik toen in zat, kreeg een werktitel “onverwerkte emoties na een zware periode in uw leven”
Goh waar zou dat nou toch vandaan komen….
Samen met de psycholoog kwamen we er toch snel achter, na mn transplantatie ging alles goed leek net de stijgende koersen van cryptomunten, alleen maar positief, negatieve energie kon ik niet hebben, ik moest beter worden, ik moest ik moest….
Ik moest van me zelf naar de NMBS opleiding in België, 6 maanden na mn transplantatie, Het kon en het mocht dus ik moest.
Geen examen doen door een mogelijke afstoting , ff flinke teleurstelling maar we moeten door, positief denken, ik moest verder, ik moest ik moest ik moest….
En zo kan je nog wel ff doorgaan, maar opeens is het potje vol en ontploft de boel, precies op een moment dat ik er totaal niet op gerekend had, het kwam het zag en het overwon mij bijna.
Maar ik was in control, ik liet het niet gebeuren en ik zocht die hulp…..
Heb gelukkig heel wat handvatten gekregen om dit tegen te gaan in het vervolg, en soms heel soms heb ik die nog wel eens nodig, gewoon preventief, omdat je weet, dat nooit meer.

Maar op het moment nu……
Het gaat goed met mij, erg goed…..
Afgelopen weken nog onderzoeken gehad in het ziekenhuis onderdeel van mn jaarlijkse check, de artsen hebben niks te klagen en ik eigenlijk ook niet, saai he…. nee hoor heel mooi natuurlijk
Nou eigenlijk 1 dingetje, met die koude van de afgelopen weten deden mn littekens wel verrot veel pijn.
Maar goed ik riep zelf altijd al “pijn is fijn en bloed moet” dus ja dat krijg je vanzelf terug.
Zoals ik al aangaf, het gaat heel goed, zo goed dat er echt wel momenten zijn dat ik totaal geen erg heb dat ik een donornier heb. en ja dan ligt dat latje opeens een stukje hoger maar gelukkig grijpt mn lijf zelf in…. dus dan is het ff pas op de plaats en weer door.
wie had dat gedacht toen ik 5 jaar geleden dit avontuur met mn vader en familie aanging.

En dit is allemaal gekomen door een klein orgaantje van een vuistgroote en dikte, wat jaren zn werk heeft gedaan in mn vader (had natuurlijk kunnen zeggen van een oude man geweest en altijd binnen gestaan, maar dat is wel heel makkelijk, dus doen we niet) en nu keihard moet werken in mijn lijf, wordt gekoesterd… heel erg gekoesterd.

Ik ben blij maar ook heel trots dat mn vader mij nog een keer wilde repareren, zonder voorwaarden, zonder eisen…. op die witte BMW na dan…:-)

Bedankt
Normaal zou ik eindigen met 2 gevleugelde woorden namelijk “bedankt Pap”
Maar het was niet alleen mn pap maar ook mn mam die daar was, en mn meissie, maar ook mn zus met haar gezin (we deden dit echt met elkaar, ik hoefde alleen stil te liggen) Iedereen die op bezoek kwam maar ook iedereen die af en toe vraagt hoe het gaat of gewoon belangstelling toont. (en ja ook hier steek ik soms mn kop in het zand omdat het niet altijd 100% gaat en ik dit dan niet altijd wil zeggen)

dus deze ene keer eindig ik toch met 2 andere woorden:

“Bedankt Allemaal”

op naar nieuwe nierdag 2019 en hopelijk heel veel daarna

terug naar toen
wil je de blogs van 5 jaar terug lezen…. https://marijnissen-online.nl/?p=2725

This entry was posted in Transplantatie, ziekenhuis. Bookmark the permalink.

One Response to dag 1826: 5 jaar samen

  1. Elly van der Zalm says:

    Wow, ja ik dacht al dat het om je nier zou gaan, gefeliciteerd