Dag 2410: the day after, live uit het EMC

Goedemorgen allemaal, eigenlijk moet ik beginnen met dag 1, maar dat artikel bestaat natuurlijk al 😜

Wakker van het alarm van de pomp die de pijnbestrijding regelt, dus dacht laat ik lekker ff een update sturen.

Nu 12u na de operatie en het gaat een stuk beter met mij.
Operatie viel me niet echt tegen. Was van de te voren heel zenuwachtig en ook wel bang. Maar op de holding werd ik super opgevangen. Een komen en gaan van artsen maar allemaal even vriendelijk.

Eerst werd de infuusnaald in mn rechterhand gezet. Nog proberen te onderhandelen of deze niet hoger mocht omdat ik er in het verleden last van had op die plek. Maar het mocht niet baten. Ze hebben een iets kortere gebruikt en geen enkele last tot op dit moment.

Toen was het echt tijd voor de epiduraal in mn rug, heel vreemd je voelt het, je hoort men praten maar je ziet niks. De anesthesioloog was super, zag dat ik toch te gespannen was, dus kreeg eerst al een beetje narcose ingespoten om de scherpe randjes er af te halen. Hierna was het een vreemde ervaring maar de lijn zit. Toen was het iets na 12u in de middag en ik werd nog bezocht door de professor en zn assistent over hoe en wat. Alles nog een keer doorgesproken, met emoties, maar das heel normaal. Iets voor 12u30 kwamen ze me halen. Op naar operatiekamer 9. En ze beginnen te tellen bij 20… rondleiding achter de schermen. Ook langs de AH to go die er in die zone zit. Want 300 mensen die zich steeds moeten omkleden om wat te halen, dan is dit makkelijker natuurlijk. Maar ik moest nuchter zijn dus snel doorrijden aub.In de ok kijk je je ogen uit. Zeker als je de kamers kent van het oude dijkzigt… hypermoderne shit om het zo te zeggen. De transfer van het bed naar de tafel is altijd een dingetje, door dat operatievodje wat je aan hebt en alle snoeren die al aan je vast zitten. Maar uiteindelijk ging het goed en lag ik op tafel. Mn armen werden in soort van christushouding vast gesnoerd dan lagen ze aan beide zijden niet in de weg en kon men dichterop de tafel staan. Links moest ook, want als het nodig was konden ze gelijk de linker nier er ook uithalen, via diezelfde opening. Het rondje over wat ze gingen doen werd gestart en ook ik mocht mn zegje doen, daarna werd de pijl getekend voor de juiste locatie en toen was het showtime.

Tijd om me te laten slapen, denk maar aan iets leuks Mark, je werk ofzo… of heb je thuis geen treintjes… nee die heb ik niet 😜 maar als anesthesist heb je toch ook geen apparaten thuis staan waar je mee kunt spelen, touché. Het effect was ernaar, met gelach werd ik in slaapgebracht en van 3 tot 0 tellen ging tot 2, althans dat is wat ik me het laatste kan herinneren.

En toen… toen werd ik wakker op de uitslaapzaal. Beetje wel beetje niet, maar sterds een beetje meer, ik heb geen rare dingen gezegd of gedaan, dat is wel prettig. Ik vroeg hoe laat het was, en daarna kwam de opmerking “wow dan hebben ze lekker doorgewerkt op vrijdagmiddag” Ik was redelijk snel weer terug op mn kamer, met geweldig uitzicht… en ff later kwam Jolanda al weer binnen… lekker een Vanillevla en Appelmoes op. En daarna kwamen ze een bord eten brengen. Puree met zalm en roomspinazie. Dat laatste heb ik netjes laten staan maar wel mn vis en aardappels op 👍🏼 in de tussentijd waren mn vader en moeder ook binnengekomen en dat doet een mens goed, althans mij iig wel 😘

Gisteravond bij wondverzorging, na het bezoek, afgesproken dat ik ff op het  randje van het bed ging zitten.
Wow wat voelde dat vreemd voor zo’n normale beweging.
Je voelt dat alles in mn buik op een andere plek wil gaan liggen,  er is nu ruimte…
Maar toch weer snel terug op mn rug….
Effect was er gelijk, heel mn bed opeens onder de kots, het kwam echt uit het niets… maar goed, straks weer proberen.
Heb nu iig fotos van de wond en de epiduraal in mn rug, zal ze niet gelijk meesturen hoor, niet erg smakelijk op de vroege ochtend he…

Nu iig 6 uur geslapen, zonder pijn maar dat is logisch. Straks zal ik vast nog wel wat uurtjes pakken. Want wat moet je anders he…

Laat ik eindigen met een dikke dank jullie wel voor alle berichtjes op mn blog, of facebook(messenger) en op whatsapp. De eerste kaart hangt er ook al, thuis staat er ook al 1. Doet me erg goed

This entry was posted in gezondheid, Nefrectomie, Privé. Bookmark the permalink.

9 Responses to Dag 2410: the day after, live uit het EMC

  1. Ron Peereboom says:

    Hsy Mark,

    Mooi dat je alweer zoveel babbels hebt, da’s altijd een goed teken. Succes met het herstel.

    Gr,
    Ron

  2. Hans en elja van hese says:

    Hallo Mark. Spannende dag achter de rug. Gelukkig positieve berichten en is de ingreep geslaagd achter de rug. Nu rustig herstellen en je lijf de kans geven om te gaan met ruimte die er is ontstaan. Lieve groet uit een warm en zonovergoten Hongarije.

  3. Hoi Mark, fijn dat het goed gegaan is en nu rustig herstellen.
    Groet, Alex

  4. Gert says:

    Hoi Mark,
    fijn om te lezen dat het allemaal goed is gegaan, en nu maar snel opknappen.

    Gr Gert van den Bergh

  5. Koos versloot says:

    Mooi Mark dat alles zover goed gegaan is.Ook weer gehad, EMC een fabriek? In de zin van grootte ja, maar voor de patiënt nee, het is wat dat betreft een goed en verzorgend ziekenhuis richting patiënt en familie.Op naar herstel hou je taai, uiteindelijk zoals ik altijd zeg, alles komt goed Mark, sterkte!!!!

  6. Gijs says:

    Hallo Mark,
    De eerste hobbel is genomen. Nu aansterken en lekker weer naar huis.
    Sterkte en beterschap
    Groetjes Gijs

  7. Frederik says:

    Veel succes met je revalidatie Mark ! Mooi geschreven trouwens . Groetjes Frederik

  8. Guido van Ommeren says:

    Heel veel sterke kerel met het herstel, op een zo’n feestelijke dag nog wel.
    Gelukkig alles goed gegaan.
    Gefeliciteerd voor vandaag.
    Hoop je snel weer, een paar kilo lichter, weer te zien met zoveel spraakzaamheid als anders.
    Gr Guido.

  9. Curtly says:

    Hey Vriend,

    Fijn dat alles goed is gegaan…. Doe je rustig aan? JAAAA Mig rustiger…… Succes met je revalidatie